صدای مردم

مجلس.
نه فقط صحن و تریبون.
بلکه عهدی است میان رأی و رأی‌دهنده.

خوزستان زرخیز.
سرزمین نخل و نفت، سرزمین رود و خاک.
نخل‌ها سوخته‌اند.
رودها کم‌جان‌اند.
مردم چشم انتظارند.
منتظر کسی که صدایشان را بشنود.

نماینده واقعی، صدای مردم است.
نه فقط نطق در صحن.
نه فقط عکس یادگاری با پروژه‌ها.
بلکه دفاع از آب، خاک و کرامت مردم است.
و می‌داند وعده، بدون عمل، تنها کاغذ است.
صدای مردم، حتی میان سکوت، ارزش دارد.

مجلس اگر خانه ملت است،
در خوزستان سقفش بلندتر است.
پنجره‌اش بازتر است.
که باد امید، از دل نخل‌ها بگذرد.
که صدای تشنه‌ای، به گوش عدالت برسد.

نماینده واقعی، فاصله نمی‌بیند.
میان چاه‌های نفت و چاله‌های فقر.
میان وعده‌ها و نیاز واقعی مردم.
می‌آید، می‌بیند، عمل می‌کند.

روز مجلس، یادآور امانت است.
نه قدرت، نه عنوان.
امانت.
و در سرزمین نخل و نای، سنگین‌تر از هر جاست.

صدای مردم، هنوز امید می‌طلبد.
امید میان نخل‌های تشنه.
امید به نماینده‌ای که بشنود.
امید به نماینده‌ای که عمل کند.

امید به روزی که صدای مردم،
به حقیقت بدل شود.
به عدالت بدل شود.
به زندگی بدل شود.

و این روز، روز یادآوری عهد است.
روز یادآوری صدای مردم.
روز یادآوری امید.
روز نخل‌ها، روز رودها، روز خوزستان.
روز عمل، روز صدا، روز شماست.

عارف دورقی

1404/2/26