شرافت ماندگار است

مردی بود آرام.
دلش روشن، دستش پاک.
صادقانه کار می‌کرد و نان حلال بر سفره می‌گذاشت.
سفره‌ای ساده، اما آکنده از عزت.

سال‌ها چنین زیست.
نه چشم به مال کسی دوخت.
نه زبان به آبروی کسی آلوده کرد.
شریف بود، و شرافت را با نفس‌هایش نفس می‌کشید.

اما روزی رسید که نقاب‌ها کنار رفت.
قدرت، دل‌ها را سنگ کرد.
هوس، وجدان را کور ساخت.
و در یک لحظه، همه چیز وارونه شد.

به ناحق قضاوتش کردند.
با نامردی زخمش زدند.
نان زن و فرزندش را بریدند.
چند سال او را در تنگنای تلخ روزگار انداختند.

نه خطایی داشت، نه جرمی.
فقط مظلوم بود. فقط قربانی طمع دیگران.

اما دنیا دار مکافات است.
چرخ روزگار آرام نمی‌گیرد.
ظلم، همچون آتشی زیر خاکستر، دیر یا زود زبانه می‌کشد.

امیرالمؤمنین علی(ع) فرمود:
«یَومُ المَظلومِ عَلَى الظّالِمِ أشَدُّ مِن یَومِ الظّالِمِ عَلَى المَظلومِ.» (روزِ مظلوم بر ظالم، سخت‌تر است از روزی که ظالم بر مظلوم سخت گیرد.)

و چنین شد.
آنان که آبرویی بردند، بی‌آبرو شدند.
آنان که نانی بریدند، نانشان بریده شد.
آنان که دلی شکستند، دلشان شکسته شد.

حق‌الناس، بازیچه نیست.
آه مظلوم، چون تیری است در دل شب،
که بی‌صدا پرتاب می‌شود، اما بی‌خطا به هدف می‌نشیند.
یک لقمه‌ی حرام، سقف خانه را می‌لرزاند.
یک دروغ، نسل‌ها را بی‌برکت می‌کند.

و شرافت، یعنی پرهیز از همین‌ها.
یعنی نان حلال، زبان راستگو، دل بی‌کینه.
یعنی دلی که آینه باشد، نه خنجر.

پیامبر اکرم(ص) هشدار داد:
«مَن کانَتْ عِندَهُ مَظلِمَةٌ لأخيهِ مِن عِرضٍ أو شَيءٍ فليَتَحَلَّلْهُ منهُ اليَومَ قبلَ أن لا يَكونَ دينارٌ ولا دِرهمٌ…»
(هر کس حقی از برادر خود بر گردن دارد، باید امروز حلالیت بطلبد؛ پیش از آن‌که روزی فرا رسد که نه دیناری سود دارد و نه درهمی.)

پس شریف بمان.
که دنیا گذراست،
اما شرافت، ماندگار است.

عارف دورقی/ ایفانیوز