رسوایی محتوم!

روزی در کوفه، مردی زبان به دروغ و تهمت علیه امیرالمؤمنین امام علی(ع) گشود.
یاران خواستند ساکتش کنند.
امام فرمود: «دروغ، خودش رسوا می‌شود.»

و این، قانون تاریخ شد.
تهمت، دیر یا زود، تهمت‌زن را می‌سوزاند.

امام علی(ع) فرمود:
«البهتان على البريء أثقل من الجبال الراسية»
تهمت بر بی‌گناه، سنگین‌تر از کوه‌های استوار است.

امروز هم همین قصه است.
برخی افراد معلوم‌الحال.
بی‌ریشه و فرصت‌طلب.
یک روز در ستایش و چاپلوسی برمی‌خیزند.
روز دیگر، وقتی منافعشان به خطر افتاد، خنجر تهمت می‌زنند.

اما داستان فقط به همین‌جا ختم نمی‌شود.
پشت صحنه‌ای هم هست!
همان‌ها که در ظاهر لبخند می‌زنند و ادعای دوستی دارند،
اما در تاریکی، طراحیِ تخریب می‌کنند.
در ظاهر یار، اما در باطن، خنجر به دست.
آتش‌بیار معرکه‌اند؛
و تهمت‌زن، تنها عروسکی در میدان آن‌هاست.

این پشت‌صحنه‌گردانان می‌پندارند زرنگند و نهان!
اما ماهیتشان رسواست.
غایتشان همان گربه‌ای است
که سر در جوی آب می‌گذارد و می‌پندارد دمش را کسی نمی‌بیند!
چه خام‌اند که رسوایی‌شان از دم پیداست، نهان‌کاری‌شان رسواکننده‌تر از تهمت‌هایشان است.

این قماش، نه دغدغه‌ی مردم دارند،
نه غیرت حقیقت.
نه بویی از شرافت برده‌اند.
همه چیز را به پای منفعت می‌فروشند.

اما تاریخ، صبور است و بی‌رحم.
نام علی ماندگار شد.
تهمت‌زن کوفه نابود شد.
و امروز نیز همان سرنوشت، در انتظار مزدوران زمانه است.

تهمت، خنجری کند است.
به قلب حقیقت نمی‌رسد.
فقط دست پلید تهمت‌زن و طراح پشت پرده‌اش را آلوده می‌کند.

و ما فریاد می‌زنیم:
بی‌شرافتی در تخریب، آینده‌ای ندارد.
ناجوانمردی در فرافکنی، پایانش چیزی جز رسوایی محتوم نخواهد بود…!

 عارف دورقی / ایفانیوز

1404/6/2