رویای ناتمام «امید جهان»؛ خاموشی صدایی که قرار بود شادی بیاورد!

امید جهان رفت.
باور نمی‌شود.
صدای او، نفس او، هنوز در گوشمان جاری است.

او فقط یک خواننده نبود.
او دل داشت.
اخلاق داشت.
محبت داشت.

یکی از مخاطبان قدیمی ایفانیوز بود.
بارها با نگارنده این سطور از رؤیایش گفت.
همیشه از یک رؤیا حرف می‌زد.
برگزاری کنسرتی بزرگ برای مردم خوزستان.
برای آبادان.
برای خرمشهر.
می‌گفت: مردم آنجا شایسته شادی‌اند.

هنوز چند روزی بیشتر نمی‌گذرد.
صدایش در گوشی تلفن زنده بود.
گرم، صمیمی، پر از امید.
قرار و مدار می‌گذاشتیم.
برنامه می‌چیدیم.
برای آینده‌ای که قرار نبود برسد.

چه دنیای عجیبی است.
چه کوتاه است فاصله میان بودن و نبودن.
کسی نمی‌داند یک ساعت بعد چه می‌شود.
ما رویا می‌بافیم.
اما تقدیر، تار و پودی دیگر می‌تند.

امید جهان خاموش شد.
اما یادش خاموش نمی‌شود.
صدایش می‌ماند.
اخلاقش می‌ماند.
محبتش در دل‌ها می‌ماند.

و خوزستان، آبادان و خرمشهر،
هرگز آن رویای ناتمام را فراموش نخواهند کرد.

این دنیا کوتاه‌تر از آن است که بتوان به آن اعتماد کرد.
فردا ممکن است نیاید.
همه وعده‌ها، همین امروز خاک شوند.
دست‌ها خالی بمانند.
و ما مانده‌ایم با سکوت و حسرت.
هیچ چیز، جز یاد و نام او، پایدار نیست.
همه می‌روند.
همه خاموش می‌شوند.
فقط مرگ، بی‌رحمانه و حتمی، همه را فرا می‌خواند…!

▪️ در پایان با قلبی پر از اندوه، این مصیبت را به خانواده، دوستان و همه دوستداران امید جهان تسلیت می‌گوییم
روحش شاد و یادش جاودان باد.

 عارف دورقی/ ایفانیوز
 

1404/6/22