به گزارش سرویس اقتصادی ایفانیوز، دولت می‌گوید واردات آزاد شد، اما در عمل فقط «نام پلاک‌ها» عوض شده است و ماجرای تبدیل پلاک منطقه آزاد به ملی، بیشتر شبیه یک گردنه اداری است تا راهکاری برای مردم. فرآیندی که در آن خودرو ابتدا وارد منطقه آزاد می‌شود، مدتی در رانت پلاک خاص می‌ماند و بعد با هزار مصیبت و رشوه‌ و دلالی، قرار است ملی شود که درنهایت سودی برای مصرف‌کننده واقعی ندارد.

درحالی‌که تمام دنیا با یک تعرفه مشخص و قوانین گمرکی واحد، خودرو وارد کشورشان می‌کنند، اما درکشور به تازگی با پدیده‌ای روبه‌رو هستیم که می‌توان آن را «مجمع‌الجزایر پلاک‌ها» نامید ؛ به طوری که از ارس و انزلی در شمال تا اروند و چابهار در جنوب و حالا هم منطقه آزاد فرودگاه امام در قلب پایتخت هر تکه از خاک کشور تبدیل به یک ایالت خودمختار برای پلاک‌گذاری خودرو شده است.

ازسویی دیگر، ابلاغیه‌های جدید معاون اول رئیس‌جمهور و اظهارات دبیر شورای عالی مناطق آزاد، نشان می دهد که یک سردرگمی بزرگ در سیاست‌گذاری به وجود آمده است و به جای باز کردن درهای واردات به صورت معقول و سراسری، دولت مشغول «جای‌گذاری پلاک» و ایجاد رانت‌های منطقه‌ای است.

براساس ابلاغیه جدید، خودروهای مناطق آزاد می‌توانند با پرداخت عوارض و حقوق گمرکی، پلاک ملی بگیرند اما سوال اصلی اینجاست که اگر قرار است تمام عوارض و سود بازرگانی پرداخت شود، این‌همه پیچ‌وخم اداری و تفکیک «منطقه آزاد» از «سرزمین اصلی» برای چیست؟ 

استانی‌شدن پلاک‌ها؛ هر استان یک منطقه آزاد!

اکنون کار به جایی رسیده که نیمی از استان‌های کشور هر کدام یک «پلاک اختصاصی» دارند که در نیمی از کشور هم تردد می‌کنند و سوال این است که این چه منطقی است که یک خودرو در شعاع حرکتی مشخصی از کیش یا چابهار «استاندارد» است، اما به محض خروج از آن شعاع، باید پلاک عوض کند یا عوارض مضاعف بدهد؟

اگر خودرویی استانداردهای آلایندگی و ایمنی را دارد باید در تمام خاک ایران اجازه تردد داشته باشد؛ بنابراین ایجاد محدودیت شعاعی توسط راهور و استانداری، چیزی جز «بروکراسی بیهوده» و ایجاد بازار سیاه برای خرید و فروش مجوزهای تردد نیست.

تهران هم منطقه آزاد شد؟

ازسویی دیگر، ورود خودروهای وارداتی با پلاک منطقه آزاد به «فرودگاه امام» و اجازه تردد آن‌ها در سطح شهر تهران البته با محدودیت شعاعی نیز تیر خلاصی به نظم بازار خودرو بود.

 مدیرعامل شهر فرودگاهی دراین خصوص اعلام کرد که فعلاً فقط برای حمل‌ونقل عمومی است؛ اما تجربه نشان داده این «فعلاًها» مجرایی برای ورود خودروهای لوکس تحت عناوین مختلف است .

همچنین این سوال به ذهن می آید که چرا باید واردات خودرو برای یک محدوده خاص در تهران آزاد باشد، اما مردم عادی در همان شهر مجبور به خرید خودروهای بی‌کیفیت داخلی با قیمت‌های نجومی باشند؟

بنابراین تعیین کردن سقف ۲۰ هزار دلاری برای خودروهای احتراقی و ۴۰ هزار دلاری برای برقی‌ها در مناطق آزاد، در حالی که واردات به سرزمین اصلی با محدودیت‌روبروست، عملاً بازار را به دو تکه تقسیم کرده است به علاوه این مدل سیاست گذاری، به جای تنظیم بازار، آشفتگی بازار را تقویت می‌کند. 

واردات را معقول کنید...

به نظر می رسد آیین‌نامه‌های پیچیده، تفاهم‌نامه‌های بین گمرک و مناطق آزاد و تعیین شعاع حرکتی، همگی آدرس غلط دادن به مردمی است که تشنه یک خودروی اقتصادی و باکیفیت هستند و این مسخره‌بازی پلاک‌ها تنها به نفع کسانی است که از تفاوت قیمت منطقه آزاد و سرزمین اصلی نان می‌خورند. 

به نظر می رسد به جای تبدیل کردن هر فرودگاه و هر وجب از خاک مرزی به یک حیاط خلوت خودرویی، بهتر است قانون واردات خودرو به صورت سراسری و بدون تبعیض پلاک اجرا شود و شاهد این نباشیم که یک روز از پلاک اروند بشنویم و یک روز از انزلی و حالا هم از پلاک منطقه آزاد فرودگاه امام در قلب تهران! این سردرگمی در سیاست‌گذاری، آدرس غلط دادن به مردمی است که خسته از وعده‌ها، تنها یک خودروی معقول با قیمت جهانی می‌خواهند. آقایان مسئول! پلاک‌بازی را تمام کنید؛ اگر خودرو خوب است، برای همه مردم ایران خوب است، نه فقط برای ساکنان محدوده‌های خاص و نورچشمی‌ها! 

انتهای پیام/