حسرتی به اندازه‌ی یک نیمکت تمیز!
 

این روزها که بسیاری از مردم خوزستان راهی سفر شدند یا از سفر بازگشته‌اند، یک نکته در ذهنشان پررنگ‌تر از همه چیز مانده است: حسرتِ ساده‌ترین امکانات شهری. 
کافی است پایمان به شهری کوچک در استان‌های دیگر برسد تا تفاوت در نگاه مدیران شهری به رفاه و کرامت شهروندان را با تمام وجود لمس کنیم.

در همان شهرهای به ظاهر کوچک، مبلمان شهری تمیز و قابل استفاده است؛ خیابان‌ها و پیاده‌روها نه تنها پاکیزه‌اند بلکه برای نشستن، استراحت و حتی قدم‌زدن، حس احترام به مردم را منتقل می‌کنند. اما در خوزستان – استانی با تاریخ، ثروت و جایگاه ویژه در کشور – هنوز داشتن یک نیمکت سالم و تمیز یا فضای سبز مرتب و امکانات رفاهی ابتدایی، به رؤیایی دور شبیه است.

این تفاوت، پرسشی جدی ایجاد می‌کند: چرا باید ساده‌ترین حقوق شهری ما، یعنی زندگی در محیطی پاکیزه و مجهز به امکانات پایه، در اولویت برنامه‌ریزی‌ها قرار نگیرد؟ چرا مردم خوزستان وقتی از سفر بازمی‌گردند، اولین چیزی که در ذهنشان می‌ماند نه زیبایی‌های سفر، بلکه حسرتِ مقایسه با شهرهای دیگر است؟

مدیریت شهری، فقط به ساخت پروژه‌های بزرگ یا طرح‌های نمایشی محدود نمی‌شود. ارزش واقعی مدیریت، در توجه به همین جزئیات است؛ همان نیمکت ساده، همان سطل زباله‌ی به‌موقع تخلیه‌شده، همان فضای سبزی که کودکان بتوانند با خیال راحت در آن بازی کنند.

مردم خوزستان کمتر از دیگر استان‌ها حق ندارند؛ آن‌ها سال‌هاست با گرمای طاقت‌فرسا، مشکلات زیرساختی و کمبودهای مختلف کنار آمده‌اند. اما کنار آمدن با بی‌توجهی به ابتدایی‌ترین امکانات شهری، دیگر قابل پذیرش نیست.

وقت آن رسیده است که شهرداری‌ها و مدیران شهری خوزستان، نگاه خود را از پروژه‌های پر سر و صدا به سمت نیازهای بی‌صدای مردم تغییر دهند. 
اما چرا در خوزستان – استانی با تاریخ و ثروت بزرگ – همین بدیهیات نادیده گرفته می‌شود؟ چرا سهم مردم از مدیریت شهری، خیابان‌های غبارگرفته و مبلمان فرسوده است؟

مردم خوزستان معجزه نمی‌خواهند؛ تنها می‌خواهند شهرشان به اندازه‌ی کوچک‌ترین شهرهای کشور تمیز و انسانی باشد. 
مردم تغییر و احترام می‌خواهند؛ چراکه احترام به شهروند، از همان نیمکت تمیز آغاز می‌شود…!

 عارف دورقی/ ایفانیوز

1404/6/16